Het kost wat moeite, maar we zijn eindelijk verhuisd! Donderdagochtend stond dan eindelijk de juiste container voor de deur. Helaas voor ons werd niet alles keurig in elkaar gezet zoals ons was beloofd. Alleen het bed werd in elkaar gezet met de hulp van Joey. IKEA-meubels waren bij voorbaat al te moeilijk, Lundia ook, en zelfs onze bank (niet extreem moeilijk) mocht Joey zelf doen. Maar ach... we hebben onze spulletjes. Een aantal dingen zijn helaas gesneuveld, maar dat is het risico. Helaas is er ook 1 doos ergens verdwenen, en laat dit nou net de doos zijn met schroeven en deurknoppen van een van onze kasten. Diepe zucht! Maar met een beetje improviseren krijg je alles in elkaar...
Verder zijn we vooral gelukkig dat onze spulletjes er weer zijn. Het voelt toch als een soort kerstmis om alles uit te pakken. Ik persoonlijk ben vooral blij dat ik weer eens wat anders aan te trekken heb dan die spullen uit die ene koffer die we alweer bijna 3 maanden geleden hebben gepakt. Joey is uiteraard erg gelukkig met alles wat in de keuken hoort. Er was even anst dat in die ene doos ook de playstation of wat kookboeken zouden zitten, maar voorlopig missen we alleen wat leesboeken.
Vanochtend voor het eerst lekker in de tuin met een krantje zitten ontbijten. Ik denk dat ik daar wel aan kan wennen. Helaas alleen in de weekenden, want door de week zijn we rond een uurtje of 6 vaak al wel de deur uit, en dan is het nog net donker.
Het is hier nog wel een beetje frisjes, maar neit extreem koud. Al vinden de australiers het uiteraard ijskoud. Er zaten mensen met een muts op in mijn cursus!!! En de docent had de airco op 30 (!!!!!) graden gezet, vond hij wel een lekker temperatuurtje. Gelukkig was ik niet de enige die 24 graden ook al wel prima vond....

Eindelijk de goede container in de straat!!

En weer een huis vol dozen...
Naast het verhuizen was het natuurlijk ook mijn eerst week als werkende vrouw. Dinsdag had ik eerst een algemene introductie over veiligheid op in en rond de mijn. Woensdag de rondleiding ondergronds. Als slot moest ook ik bewijzen dat ik in geval van nood naar buiten kan lopen. Dit betekent dat je 1100 meter omhoog moet lopen, war je normaal gesproken een treintje hebt. 1100 klinkt niet zo erg, maar aangezien er ook een hoop lucht door die gang de mijn in wordt gezogen heb je een enorme tegenwind. Daarnaast is het ook nog erg steil. Je moet het binnen 35 minuten doen, en mijn tijd was (net als die van Joey) 25 minuten. Niet slecht dus. Helaas was Joey er niet om me aan te moedigen, want die had een dag vrij gekregen om naar de Emerald-show te gaan. Dit is een soort mega kermis, gecombineerd met allerlei wedstrijden zoals taartbakken, bloemschikken, fotgrafie, houthakken, katoenplukker-trekken en nog veel meer. Ook veel dieren zoals paarden, stieren, hanen en honden. Het is echt een enorme happening hier in de regio. Zelfs de supermarkten waren er dicht voor gegaan! Ik mocht gelukkig ook met de lunch al naar huis, dus kon me samen met Joey nog een paar uurtjes vermaken.
En donderdag dan eindelijk echt aan het werk. Ik heb mijn oranje outfit nog niet, aangezien mijn maat uiteraard weer onmogelijk was. Dus ik heb nu een set polo's gekregen om er de komende weken toch een soort van fatsoenlijk uit te zien.
Het is nog wel even wennen om in zo'n tropische omgeving te werken. Als ik naar Joey zijn gebouw loop, moet ik door een soort tropische tuin met ontzettend veel mooie vogels, bloemen en planten. Toch anders dan de mijnen in het Ruhr-gebied zullen we maar zeggen.
Dit weekend zijn we vooral bezig met uitpakken uiteraard, al hadden we wel het gezelschap van Eddie. Ed is een labrador van vrienden van ons, en we zouden dit weekend op hem passen. Hij is nog geen jaar oud, dus luisteren was duidelijk nog niet zijn sterkste puntje, tenzij het is in ruil voor eten... Gelukkig hadden we een groot bot voor hem, en Joey heeft uiteraard de hele dag met hem gespeeld, dus ik denk dat hij zich wel heeft vermaakt bij ons (in de chaos).

Ons oppashondje....
Vanavond uiteraard Nederland-Australie, hoop dat we het kunnen zien, want voor ons is het toch wel wat laat op de avond..
We hebben hier ook een Nederlandse krant ontdekt: de Dutch Courier. We zijn duidelijk niet de doelgroep, maar wel grappig om te lezen. Het is een mengelmoes van Nederlands en Australisch nieuws (volgens heb is Hirsi Ali trouwens eerste kamerlid....details...) en ook varieert de taal. Artikelen zijn in Engels en in (soms niet al te best) Nederlands. Altijd handig om te weten dat er een Karnavalsclub is: The Limburger Kangaroos.... En altijd fijn om te weten waar de nederlandse clubs zijn die erwtensoep, boerenkool en stamppot op het menu hebben.
Voorlpig missen we Nederlands eten nog neit heel erg, op de kaas na uiteraad. Je zou zeggen dat ze hier toch genoeg koeien en schapen hebben om wat lekkere kaasjes te maken! En Joey vraagt in ieder restaurant stug om mayo voor bij de friet, en vaak hebben ze het ook nog!
Tijd om verder te gaan met uitpakken en we moeten nu maar eens een logeerbed gaan kopen!