gewoon even bijkletsen...

Ja, al die fotootjes van Indy zijn uitermate schattig, maar ik dacht: laat ik ook eens wat van ons plaatsen, anders vergeten jullie nog hoe wij er uit zien. De fotootjes zijn een paar weekjes uit, dus de hond is nog wat klein, maar Joey en ik groeien minder hard, dus we lijken nog wel redelijk....

En hoe gaat het verder hier? Vooral druk en erg goed, al was ik de laatste paar daagjes een beetje ziekjes. Ja, ook hier doen ze aan griepvirussen. En aangezien het hier al drie weken (!!!) koud is en regent is dit het moment om een virusje op te lopen. We hebben zelfs de een-na koudste juni dag in 100 jaar gehad met 10 graden!! Ook regent het deze maand vrij veel, wat uiteraard erg goed is voor dit door droogte geplaagde land. Het is nog niet genoeg om te zeggen dat de droogte voorbij is, maar er zijn zeker een hoop boeren die er in ieder geval weer een jaartje tegenaan kunnen.

Vorige week was ik in Brisbane voor een cursus. Nu woont er al 3 jaar een nichtje van mij in Brisbane, maar iedere keer als ik daar was, was zij de stad uit. Nu was er een andere neef die vanuit Thailand naar Australie is gekomen om een tijdje hier te komen werken en hij logeerde bij haar. En aangezien ik ook in de stad was, hebben we lekker samen gegeten. Toch erg leuk om zo ver weg van huis met familie om de tafel te zitten. Mijn collega was ook meegekomen en de vriend van mijn nichtje was er ook, dus met een mengelmoesje van Nederlands en Engels met rare accenten was het erg gezellig!
De cursus zelf was minder bruisend, maar gelukkig waren mijn collega en ik de enige en konden we de cursus precies op wat we wilden leren aanpassen. En zo werd een vijf-daagse cursus er eentje van 3. Uiteraard beweren mijn collega en ik dat dat komt vanwege onze enorme intelligentie....

Ons huisje bevalt ook nog steeds prima, al moet er tegenwoordig wat vaker gezogen en gedweild worden. Tja, zo'n natte hond in de regen heeft er blijkbaar veel plezier in om dan nat rondjes door het huis te gaan rennen. Gelukkig hebben we tegels zullen we maar denken.

Zo, zijn jullie ook weer op de hoogte van hoe het hier met ons gaat, de volgende update is vast weer over Indy..

Indy al 10 weken

Onze Indy is ondertussen al 10 weken oud, dus ik vond het maar weer eens tijd worden voor wat leuke foto's... Ze groeit nu echt als kool en elke dag word ze al meer een echte labrador! Binnenkort meer verhalen, maar voor nu moeten jullie het even met de foto's doen!

En daar is Indy!

En daar is Indy dan. Het was eerst nog een druk weekje aangezien we allebei op cursus naar Brisbane mochten. Eigenlijk zou ik alleen gaan, maar er viel iemand af en Joey was de volgende op de lijst. Ideaal dus, op kosten van de baas in een goed hotel. Overdag hard werken achter de computer, maar aan het eind van de middag ook nog even tijd om de stad in te gaan en te genieten. Alleen de terugweg was wat minder. Halverwege de vlucht besloot men terug naar Brisbane te gaan omdat "men reden had te geloven dat er iets mis was". Altijd lekker zo'n berichtje in de lucht. Maar op het vliegveld stonden gelukkig geen tien miljoen hulpdiensten klaar. Een goed teken vonden we.. En na een half uurtje in de terminal gewacht te hebben konden we alsnog onze weg vervolgen. Denk dat het maar goed is dat je soms niet alles weet...

De week was dus snel voorbij en vrijdag konden we dan eindelijk naar Roma om de pup op te halen. Ook die reis was niet geheel zonder probleempjes. Onder "normale" omstandigheden is eht een uurtje of vier rijden. Alleen waren wij zo slim om tijdens zonsondergang te gaan. Dit is het moment dat alle kangaroetjes wakker worden, en aangezien het gebied tussen Rolleston en Roma (een kilometertje of 250) nogal dichtbevolkt is door de kangaroes hebben we er nogal wat gezien. Heel leuk en schattig, waren het niet dat die beesten nog niet echt een angst voor auto's hebben. En aangezien in de berm van de snelweg het lekkerste gras groeit (dat krijgt natuurlijk ook al het water van de weg), willen ze nogal eens in de weg gaan zitten.
We hebben zeker 8 noodstops gemaakt, onze snelheid maar tot 80 teruggebracht, maar helaas was er nog steeds die ene kangaroe die voor de auto sprong. De bumper heeft een tikje gehad en de kangaroe was nergens te vinden. Maar geloof me, dat was niet de enige geraakte "roo" die dag. Toen we de volgende ochtend bij daglicht terug reden lagen er tientallen "nieuwe" dode kangaroetje langs de weg. Zeker vrachtwagens kunnen en gaan echt niet remmen voor een kangaroe. En aangezien de beesten de neiging hebben om recht voor je auto in je lichten te gaan staren...

Maar goed, veilig in Roma, waar het 's nachts slechts 2 graden was!! Dat was weer even wennen. De volgende ochtend kwam de fokker al vroeg langs met de pups waar we uit konden kiezen. En dat was erg moeilijk!!! Geen idee of iemand wel eens een pup heeft gezien die niet schattig is. Maar na ze allemaal een tijdje bestudeerd te hebben werd het Indy. En ze is echt superlief. Ook slim en daardoor een enorm ontsnappinsmonster, maar dat komt helemaal goed.

De hele weg anar huis heeft ze liggen slapen (gelukkig, want honden kunnen ook wagenziek worden, en dan is vier uur rijden erg lang!!). Iedere keer als ze wakker werd zijn we even gestopt en daarna tukte ze dan weer lekker verder.
Nu zijn we haar aan het leren allene thuis te zijn, wat eigenlijk best goed gaat. Het enige is dat ze binnen is omdat ze nog door de spijlen vna het hek past. En zindelijkheids-technisch is het dan wel lastig als er niemand is om de deur voor haar open te doen om naar buiten te gaan. Maar dat komt vast allemaal wel goed.

Heel even wakker in de auto op weg naar huis. Best een wereldreis natuurlijk voor zo'n klein hondje..

Ze had nog nooit een speeltje gezien (ook niet echt nodig met nog 7 broertjes en zusjes), maar nu is ze er erg gelukkig mee! Detail: alle speeltjes worden aangevallen alsof ze dood moeten, gelukkig doen de tandjes het nog niet zo goed...