Kasper!

En daar is ie dan!!

Tja, waaqr zullen we eens beginnen met het verhaal? Zoals sommigen van jullie weten ging niet alles tijdens de zwangerschap zoals gepland en daarom hebben we de laatste zeven weken doorgebracht in Brisbane. Afwisselend ziekenhuis, Ronald McDonald huis en een appartement. Als iemand ooit nog een goed doel zoekt om te sponsoren: Ronald McDonaldhuizen zijn echt een geweldige uitvinding voor families die niet naast een academisch ziekenhuis wonen, overal ter wereld!

Maar na een niet altijd even makkelijke tijd besloot ons wondertje op maandag dat het tijd was om zijn komst aan te kondigen. En op 6 oktober om 00.17 uur was hij er dan: Kasper. Uiteraard een beetje klein aangezien hij nog wel wat langer binnen had mogen blijven, maar verder helemaal af en gezond. Zelfs zo goed dat tegen alle verwachtingen in hij niet naar de kinderafdeling hoefde, maar gewoon met mij op de kamer mocht! Na vier daagjes uitrusten en bijkomen voor ons allebei mochten we gisteren naar huis! Eindelijke weer ons eigen bedje en het belangrijkste: ons hondje kon Kasper ook eindelijk ontmoeten.
Kasper moest ook in de gordels tijdens de vlucht wat erg lachwekkend was, maar hij heeft overal doorheen geslapen en was waarschijnlijk de enige die de belachelijk scherpe daling en harde landing niet heeft meegekregen... hopen dat dat in de toekomst zo blijft!!
Indy vond het allemaal uitermate interessant, al is het voorlopig maar goed dat ze de luieremmer nog niet heeft ontdekt haha!
Meneer Kasper drinkt en poept dat het een lieve lust is, het liefst 's nachts, zodat hij bij kan slapen als wij dingen doen. Slaap weet ik dus al een aantal dagen niet meer hoe dat is, maar dat mag de pret niet drukken. Er komt vanzelf een ritme als meneer lekker is aangekomen. Hier op veler verzoek wat fotootjes...