Kamperen in de bush

Eindelijk hadden we weer eens een weekendje de tijd om echt iets te gaan doen. Na al het harde werk was het lekker om vrijdag vroeg naar huis te kunnen gaan. Sarah en ik moesten wel gewoon werken, maar de heren hadden de hele dag vrij om in te pakken en boodschappen te doen. En als je mannen boodschappen laat doen, eindig je natuurlijk met genoeg eten voor een weeshuis. Met twee auto's op pad (het was wel luxe-kamperen) en lekker naar de Blackdown Tablelands. Een nationaal park op anderhalf uur rijden. Oke, er was dan wel geen water (niet om te drinken, douchen, door te spoelen of wat dan ook) maar verder een heerlijke "camping". Het is meer gewoon een stuk in het park waar je je tentje op mag slaan en waar af en toe een natuur-toilet staat. En om dat het nog net niet het vakantie-seizoen is, waren we bijna helemaal alleen.

Ik moet wel toegeven dat het niet echt een actieve vakantie was. Vooral eten, kaarten, eten, andere spelletjes, eten, kampvuur met eten en slapen... oja, en de tweede dag kwamen Jean en Doug met een totem-tennis spel, dus nog een soort van activiteit waar je moe van kon worden.

Uiteraard had ik me door al mijn collega's goed bang laten maken voor alle wilde dieren, dus toen er een kikker in onze auto bleek te bivakkeren terwijl ik de spullen eruit haalde was er uiteraard even een stressmomentje. Toen wist ik nog niet hoe schattig hij was. Het viel ons de eerste dag al wel op dat de vogels in het park ons erg gezellig vonden en dat je je eten niet te lang alleen moest laten, later bleek het nog een tikkeltje erger te zijn. De eerste ochtend was al het vuilnis overal en nergens en al het eetbare opgegeten. Zelfs de vier gepofte aardappels uit het kampvuur van de avond ervoor waren vakkundig van hun folie ontdaan en door een vatsig vogeltje verorberd.
Toen gaven we onszelf nog de schuld...
Wisten wij veel dat op de laatste ochtend de tot dan toe vriendelijke kookaburra besloot onze ontbijttafel met 6 mensen aan te vallen en tegelijkertijd de bacon van Doug mee te nemen! Dat je achtergelaten voedsel eet is een ding, maar om het van iemand zijn vork af te eten! Toen viel het ons ook ineens op dat ze de stukjes uit het afvalwater opaten!!!! Rare beesten. Ze zagen er ook zeker erg goed doorvoed uit, dus ik vrees dat ze allang niet meer weten hoe ze in de natuur voor zichzelf moeten zorgen.

De enige wandeltocht die we ondernomen liep ook nog op een fiasco uit omdat mijn wandelschoenen een soort van ontploften. Nu heb ik ze al een jaartje of 10 (sinds ik in Delft ben gaan wonen) maar toch.... We liepen de culturele wandeltocht, en wederom bleek dat Australiers een heel ander beeld hebben van geschiedenis. Een bordje vertelde dat we naar de overblijfselen keken van een schuur uit 1950!!!! Daar lopen wij als Europeanen natuurlijk niet warm voor, zeker aangezien de overblijfselen niet echt overtuigend waren. Gelukkig waren onze Australische vrienden ook niet extreem ontroerd, dus dat scheelde weer.

De dames bestuderen het kampvuur..

De overvolle camping zoals je kunt zien!

Ontbijt: Toad in the hole, oftwel: brood met een gat, waarin je dan een ei bakt. Met bijbehorend worstje uiteraard!

De hier nog onschuldig ogende spek-dief!!

Het weekend was wel onwijs gezellig dus zeker voor herhaling vatbaar!!!

Inmiddels zijn we weer hard aan het werk. Ik ben inmiddels lid van de commissie van het lokale Science Centre. Hoezo niet meedoen aan de gemeenschap?!?!? Mijn manager had me erheen gestuurd, samen met iemand van onze administratie. Het is het enige Science Centre in het "buitengebied", dus buiten een van de grote steden. Kestrel betaalt het grootste deel, dus nu hebben ze verzonnen dat we dan ook best interesse kunnen tonen, en als vrouwelijke ingenieur onder de 30 ben je blijkbaar erg interessant voor dit soort projecten.
Ben nog niet helemaal overtuigd dat ik op mijn plek zit daar, maar we zullen zien!